Περί Αριστεράς

Στα εσώψυχά μου αισθάνομαι και δεν έπαψα ποτέ να αισθάνομαι αριστερός. Όμως οι εποχές και οι ανάγκες αλλάζουν, και η Αριστερά συχνά μοιάζει ανώριμη παρά τα χρόνια της. Δεν μπορώ να την ακολουθήσω όταν καταργεί κανόνες και αξίες που με καθορίζουν. Δεν μπορει η Αριστερα στις ημερες μας να ειναι ενα μονιμο οχι στην προοδο και να θελει να λεγεται προοδευτική! Επίσης δεν μπορει να τασσεται μονομερως υπέρ φυλών, χωρών, κινημάτων αγνοώντας ευθύνες, τρομοκρατίες, ιστορίες.... Το συναίσθημα μπορει να καθορίζει την Αριστερα αλλά ανατρέπει την πραγματικότητα και απομακρύνει λογικους ανθρωπους. Και ας μην ξεχνάμε.... Ο αλτρουισμος καλος ειναι αλλα μία είναι η ζωή του καθενός και τα γεραματα πολλων θέλουν σιγουρια... Ετσι ας αφησουμε τις ταμπελες και ας προσαρμοστουμε στην εποχή μας.... Και εν τελει να πάψουμε να θεωρούμε πως μας χρωσταει το κράτος. Του χρωσταμε και εμεις, ενίοτε πολυ περισσότερα! Ετσι, θα έλεγα εν κατακλειδι, ναι μεν Αριστεροί αλλα ορθολογιστές περισσότερο… Και δυστυχως τα κόμματα δεν μας κοιτουν στα μάτια…